http://us.geocities.com/poom_nuclear/english/index_of_grammar.htm

มิว : ก็อย่างตอนเด็กๆ ความเหงาคือการไม่มีเพื่อนใช่ป่ะ

แต่พอโตขึ้น ความเหงามัน... here กว่านั้นมาก

โต้ง : แล้วมัน here ใส่มิวยังไง

มิว : ไม่รู้จะบอกยังไงดี

มัน...เริ่มตอนประมาณ summer อ่ะ ตอนเรากำลังจะขึ้นม.2

ป๊าพาอาม่าไปไหนก็ไม่รู้ ตั้งสามสี่วัน แล้วพอวันที่แกกลับมาอ่ะ



อาม่า : ได้ข่าวว่าอามาไม่อยู่ เพื่อนเกเรเหรอ...

(ภาพอาม่านอนป่วยใกล้สิ้นใจ แต่ทักทายกับมิวอย่างเรียบง่าย เป็นกันเองที่สุด พร้อมกับโน้มตัวมิวไปกอด)



มิว : มันไม่ง่ายเลยนะ เพราะยิ่งผ่านไปนานๆ เราก็ยิ่งคิดถึงอาม่า

เราก็เลยตั้งคำถามว่า ถ้าเรารักใครมากๆอ่ะ

เราจะทนได้เหรอ ถ้าวันนึงง่ะ เราต้องเสียเค้าไป

ละไอ้การจากลาอ่ะ มันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต โต้งก็รู้ดี

มันจะเป็นไปได้เหรอโต้ง ที่เราจะรักใคร โดยไม่กลัวการสูญเสีย


แต่อีกใจนึงก็คิดว่า แล้วมันจะเป็นไปได้เหรอ ที่เราจะอยู่ได้ โดยไม่รักใครเลย

นี่แหละ คือความเหงา เราอยู่กับมันมาห้าปีอ่ะ

ทำไมเราจะไม่รู้ว่ามันทำร้ายเรายังไง

แล้วชีวิตที่เหลือของเราล่ะ??